Nog te vaak lees ik dat er een scholier zelfmoord heeft gepleegd, vanwege nare pesterijen. Naar mijn idee gebeurt dat steeds vaker. En volgens de cijfers is dat dus ook zo.

Volgens Monitor Sociale Veiligheid wordt 8 % van de leerlingen op de basisschool maandelijks en 3 % wekelijks gepest. Op de middelbare school wordt 3 % van de scholieren maandelijks gepest en 8 % wekelijks. Dat betekent dat wekelijks per klas 1 leerling op de basisschool wordt gepest en 2 leerlingen per klas op de middelbare school. Het aantal zelfdoden per jaar was in het jaar 2010 1.600 en in 2015 1.871². Dat is binnen 5 jaar tijd ruim 200 mensen per jaar meer die een eind willen maken aan hun leven.

Ik vind dat echt zo triest. Een leven, patsboem, weg. Zo zonde.

Ik herken het maar al te goed. Hoe vaak ik van zowel de basisschool als de middelbare school huilend thuis kwam en wenste dat ik dood was. Op zeer jonge leeftijd (6, 7 jaar) zei ik al tegen mijn ouders dat ik dood wilde. Ik was zeer verlegen en onzeker. Ik werd flink gepest en durfde het leven niet aan. Ik was tot mijn zeventiende de pispaal van de school en werd getreiterd, geschopt, geslagen, uitgescholden en er werden de vervelendste dingen uitgehaald met me. Ik was zeer beïnvloedbaar, waar mensen gretig gebruik van maakten. Ik was te naïef en te goed voor te wereld. Mensen maakten misbruik van me.

Het is nog maar kort dat ik leerde van mezelf te houden.

Zeg maar, de afgelopen drie jaar. Ik ben vanaf 2013 voor 3 jaar in therapie gegaan. Ik kreeg in 2016 de diagnose lichte depressie en PTSS. Inmiddels zijn beide diagnoses ‘in remissie’. In sluimerstand, zullen we maar zeggen. Op de achtergrond, wachtend tot ze weer tevoorschijn kunnen komen en mijn leven over kunnen nemen.

Dat merk ik maal al te vaak. Regelmatig kom ik mezelf weer tegen en herken ik de signalen van de vicieuze cirkel, waar ik niet in wil vallen. Wanneer ik merk dat ik weinig concentratie heb, me neerslachtig voel, geen energie heb en nergens zin in heb, gaan bij mij de alarmbellen rinkelen. Dit herken ik en dat wil ik niet nog een keer. Ik wil niet weer als een zombie rondlopen met nachtmerries, depressieve gevoelens en geen uitzicht meer hebben.

Ik wil leven. Stralen.

Kijk op jezelf

En toch wint de onzekerheid van mijn zelfvertrouwen.

“Hoe vinden anderen mij?” “Doe ik het wel goed?” “Oh, met die pukkel wil ik niet over straat…” “Oh dat had ik eigenlijk zoveel beter kunnen doen!” “Achteraf gezien had ik beter dit kunnen doen, of dat…” “Stom mens ben je ook!” “Had ik maar dat figuur zoals zij.” “Wauw, had ik maar zulk mooi dik haar!”

En waarom denk ik al die dingen eigenlijk? Waarom is deze maatschappij er zó op gericht om de beste te zijn, om aan normen en ongeschreven regels te voldoen, om in het hokje te passen, om jezelf continu met anderen te vergelijken, om überhaupt geaccepteerd te worden? Hoe stom is het dat we zoveel moeite moeten doen om geaccepteerd te worden door anderen? Is jezelf zijn niet goed genoeg? Waarom kunnen we elkaar gewoon niet accepteren zoals we zijn? Waarom moeten we nog steeds concurreren en de ander (ver) oordelen? Waarom kunnen we niet gewoon liefdevol omgaan met elkaar en de ander helpen en ondersteunen?

Ik weet het niet.

Weet jij het antwoord?

Liefs,

Agnes Cattie

Bewaren

Bewaren

Advertenties