Je bent net een nieuwe blog begonnen en na twee maanden schrijf je niks meer. Wat is dat nou voor inzet? Wil je nou wel of niet een blog? Wil je nou wel of niet succes? Wil je nou wel of niet mensen die geïnspireerd door je raken? Wat wil je nou?

Deze zinnen speelden de afgelopen maanden meermaals door mijn hoofd. Ik moet toegeven, ik had me mijn motivatie ook anders ingezien. Ik ga geen excuses aanbieden. Wel wil ik uitleggen waar ik de afgelopen maanden mee bezig ben geweest en waarom ik niet heb geblogd.

Ik begon deze weblog in de drukste periode van dit schooljaar. De minor, werk, scriptie, het zoeken van en klussen in mijn nieuwe huisje, trainen voor de ¼ Marathon Rotterdam en… Ja, waar was ik niet mee bezig? Ik wilde van alles en dacht ook dat ik het kon. Ik moet toegeven dat ik bewonderenswaardig veel doorzettingsvermogen en wilskracht heb om me staande te houden in alle hectiek en drukte.

Ik had het achteraf gezien beter anders kunnen doen. Ik ben bekend met een lichte depressie in het verleden en raak geregeld overmoedig. Dan denk ik dat ik het allemaal wel even kan. Dat ik dit er nog even bij kan doen en dat nog even kan regelen en zus nog even kan afmaken en zo nog even kan oppakken.

Ja, dat kan ik ook wel allemaal. Totdat ik instort en een flinke klap in mijn gezicht krijg. Ik ben heel goed in teveel hooi op mijn vork te nemen. Enerzijds knap dat ik dat doe, maar anderzijds niet verstandig.

Zo kwam ik mezelf in januari behoorlijk tegen. Ik twijfelde of ik naar de huisarts moest voor een verwijzing naar de POH (psychisch ondersteuner huisarts) of naar een psycholoog. Ik heb het niet gedaan. Ik wilde niet weer in therapie gaan. Ik ben juist zo trots dat ik er net een jaar vanaf ben en dat ik mezelf een jaar staande heb weten te houden, ondanks de pittige opleiding en alle spanningen in mijn privé situatie.

Daarom heb ik besloten om mijn bijbaan op te zeggen en de focus te leggen op de afronding van mijn minor, het schrijven van mijn scriptie en trainen voor de kwart marathon in Rotterdam. Over het trainen gesproken, ook zoiets overmoedigs. Ik dacht dat het wel leuk zou zijn als ik daar een YouTube serie van zou maken om in beeld te brengen hoe ik toe werk naar de marathon. Het gaf me een extra motivatie om daadwerkelijk te gaan hardlopen en te gaan trainen, maar het was weer niet zo goed gepland. Plannen en prioriteiten stellen in mijn persoonlijk leven is niet mijn sterkste punt. Maar de serie staat online! Je kunt de serie hier bekijken.

Dat brengt mij naar een persoonlijk hoogtepunt in mijn leven. Ik heb gewoon de ¼ Marathon Rotterdam 2017 gelopen en gehaald! Ik heb de medaille! Jeee!

Ik ben ongelooflijk trots op mezelf. Na zoveel inspanning, stress, verdriet en vervelende situaties in het afgelopen jaar heb ik iets grandioos bereikt. Het jaar 2017 begon niet fijn, maar dit hoogtepunt overtreft alles. Wat een mijlpaal. En wat ben ik trots op mijn vriendinnen Astrid (Assieyeah), Ingrid en Lyla, met wie ik de kwart marathon heb gelopen. Ook zij kunnen met recht trots op zichzelf zijn.

In een volgende blogpost zal ik meer wijden aan hoe ik heb getraind naar de wedstrijd toe en mijn ervaringen daarbij. En natuurlijk zal ik een post schrijven over de ¼ Marathon Rotterdam 2017 zelf! Ik kan één ding verklappen: die adrenaline en het gelukzalige overwinningsgevoel achtervolgen mij nog steeds, haha. Ik heb echt last van een zogenoemde ‘runners high’! 😛

Wat geeft jou een gelukzalig gevoel?

Veel liefs,

Agnes Cattie

Advertenties